Bazen biri, bize kırgın gözükür... Kalbini kazanmak isteriz yeniden. Aslında suçlu olduğumuza çok da inanmıyoruzdur belki. Biz alttan aldıkça, "kırgın" daha da üstümüze çıkar. İyice haklılığına inanır. Neden insanlar haklı olmaya bu kadar takılır, mutsuz olmak pahasına? Neden karşısındakini ezmek ister duygusal hezeyanlarıyla? Neden güldürmeye çalışırken daha da somurtur yüz? Neden eline uzandığında daha da ağırdan satar kendini? Soğuk, nötr ve bir heykel gibi mi durmak gerekir biri kırıldığında? Yoksa ayna olup karşındakine kırgın rolü oynamak mı bu kez?
foto: milliyet
